poker

Zapraszamy do lektury książki będącej arcydziełem pisarskim. "Potop" Henryk Sienkiewicz - książka udostępniona do czytania online według licencji publicznej przez serwis typuj.org

Na ten widok zsiedli wszyscy i poszli za jego przykładem; ów król zaś, tułacz, padł po chwili
krzyżem w śnieg i począł całować tę ziemię tak ukochaną, a tak niewdzięczną, która w chwili
klęski schronienia jego królewskiej głowie party poker odmówiła.
Nastała cisza i tylko westchnienia ją mąciły.
Wieczór był mroźny, pogodny, góry i szczyty pobliskich jodeł płonęły purpurą, a dalsze w
ciemne już poczęły się ubierać fiolety, lecz droga, na której leżał król, mieniła się party poker niby czerwona
i złota wstęga; blaski te padały na króla, biskupów i dygnitarzy.
Wtem ze szczytów wstał wiatr i niosąc na skrzydłach skry śnieżne, zleciał do doliny. Więc
jodły pobliskie poczęły pochylać pokryte okiścią czuby i kłaniać poker texas holdem się panu, i szumieć gwarno a
radośnie, jakby śpiewały oną dawną pieśń:
– Witajże nam, witaj, miły hospodynie!...
Mrok już nasycał powietrze, gdy orszak królewski ruszył dalej. Za wąwozem roztoczyła się
szersza dolina, której bamba poker drugi koniec gubił się w oddaleniu. Blaski gasły naokoło, tylko w jednym
miejscu niebo świeciło się jeszcze czerwono.
Król począł odmawiać Ave Maria, za nim inni w skupieniu ducha powtarzali pobożne słowa.
Ziemia rodzinna, dawno poker nie widziana, góry pokrywające się nocą, gasnące zorze, modlitwy,
wszystko to nastroiło uroczyście serca i umysły, więc po ukończonych modlitwach jechali w
milczeniu król, dygnitarze i rycerze.
Następnie noc zapadła, jeno we wschodniej stronie niebo świeciło się coraz czerwieniej.
– Pojedziem ku tym zorzom – rzekł wreszcie król – dziw, że jeszcze świecą.

strona 948 poprzednia strona
strona 950 kolejna strona

poker